ஆங்... அங்கே பூசு! தோ... இங்கே பூசு!

ஆங்... அங்கே பூசு! 
தோ... இங்கே பூசு!

நாலு மணி ரெயில்ல மச்சான் வரார்னு தகவல் வந்துச்சு. அம்மிணி என்னை எச்சரிச்சு விட்டாங்க. "நம்ம வாச்மேன் அசந்துருவாரு. நீங்க போய் கேட்டைத் தொறந்துருங்க.”

“உனக்கே இது ஓவராத் தெரியலியா”ன்னு கேக்கத் தோணுச்சு. அப்பதான் அம்மிணி சொன்னாங்க. “போன வருசம் எங்க மாமா அரை மணி நேரமா பூட்டுன கேட்டு முன்னாலயே தவம் கெடந்தாரு. ஞாபகம் இருக்கா.”

இனிமேல் எதிர்வாதத்துக்கே வழியில்லை. இருபது வருச டயரியைப் படிச்சுக் காட்டுவாங்க. யார் யார் எப்போ கேட்டு தொறக்கலலைனு நின்னுக்கிட்டிருந்ததை அடுக்கிட்டே போவாங்க.

அலாரம் வச்சு எழுந்திருச்சுட்டேன்.

என்னைத் தவிர மொத்த அபார்ட்மென்டும் குறட்டை விட்டுகிட்டுருந்துச்சு. வாச்மேன் கூட ஆனந்தமா தூங்கிக்கிட்டுருந்தாரு. ஒக்காந்தா தூங்கிருவேன்னு நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

அபார்ட்மென்ட் பின்பக்கம் வரைக்கும் போனா இருட்டுல தரைல யாரோ படுத்துக்கிட்டு முறைச்சாப்ல இருந்துச்சு. ரெண்டு கண்ணும் ஜொலிச்சுது. அரண்டு போய் உத்துப் பாத்தா பெருச்சாளி !

மேலும் வாசிக்க விருப்பமா?

இந்த கட்டுரை தங்களுக்குப் பிடித்திருப்பதில் மகிழ்ச்சி. மேற்கொண்டு வாசிக்க சந்தாதாரர் ஆகுங்கள்.

Already have an account? Sign In

Related Stories

No stories found.